چادری خیس، لبی خشک، دلی آزرده
باد آورده به این دشت گلی پژمرده
دختری رنج پدر دیده، پریشان از شهر
همسری بس که پریشان شده، حیران از شهر
مادری اهل غم انگیز ترین رفتن ها
مادری خوب تر از خوب ترین ِ زن ها
از تبار پدرانی که پیمبر ماندند
لاله هایی که شکفتند، که پرپر ماندند
گل در این دشت خریدار خودش را دارد
دشت ، دلتنگی دیدار خودش را دارد
سر بالین پیمبر به خدا تنهایی
چون که خورشید پرستار خودش را دارد
جز علی هیچ کسی لایق لبخندت نیست
هر که دلداده شود یار خودش را دارد
تو و مولا ، گل و صحرا ، شب و غربت ، پیداست
هر که عاشق شده دلدار خودش را دارد
اشک های تو زلیخا به زلیخا مصر است
این مدینه ست که بازار خودش را دارد
چند سجاده ، دو دلداده ، حصیری ساده
خانه ات شوکت دربار خودش را دارد
بی سبب نیست ببخشد پسرت دنیا را
چون کریمی ست که ایثار خودش را دارد
پسرانت چه رشیدند، خوارج بیدند
این سپاهی ست که انصار خودش را دارد
چادری سوخت، دری سوخت، جهان پنجره شد
آه ... این پنجره دیوار خودش را دارد
تا کجا رفت که عطرش همه جا باقی ماند
خانه توست که اسرار خودش را دارد
وقت تشیع اگر دور و برت خلوت بود
مجلس ات جمع عزادار خودش را دارد
شهر خوابید و علی بر سر چاهی بارید
شب تشیع تو بیدار خودش را دارد
بعد تو هیچ کسی محرم خورشید نشد
عشق ، مردان وفادار خودش را دارد
بعد تو تکه نانی ست نمک گیر لبش
همسرت سفره افطار خودش را دارد
پسران تو به پروانگی عادت دارند
در کنارت همه جا غسل زیارت دارند
در هوای قدم تو جگری سوخت در آب
پدری گوشه نشین شد ، پسری سوخت در آب
پسر دیگر تو تشنه دیدارت بود
کربلا پرده ی افتاده به دیوارت بود
پسرت داغ تو را بر جگر نیزه گذاشت
ناگهان بال زد و سر به سر نیزه گذاشت
دخترت غنچه سرخی ست که پرپر می سوخت
گاه از داغ پدر ، گاه برادر می سوخت
مادر این همه پروانه خوشنام تویی
از سر آغاز عیان بود سر انجام تویی
ای که دارند نفس , جنگل و دریا از تو
چه شد آن شب که بریدند نفس ها از تو ؟
آه ... پروانه پر سوخته باغ نبی
شمع و گل قصه نوشتند چه زیبا از تو !
با غم و اشک چه به چاه بگوید آخر
غیر لبخند ندیده ست که مولا از تو
خانه ات مثل بهشت است چه فرقی دارد
پس بگیرند اگر باغ فدک را از تو ؟
با لبی تشنه پسرهای تو ماندند ولی
مهرت آب است که دریا شده دریا از تو
تو شفیعی ! همه هنگام دعا می مانیم
از خداوند بخواهیم مدد یا از تو
دل بریدیم و نبستیم ، شفاعت کردی
پای عهدی که شکستیم ، شفاعت کردی
حال ما ، گریه ما ، خنده ما از شرم است
حرف های دل شرمنده ما از شرم است
چشم شرمنده ما نزد تو گریان ، بهتر
دل به دلداده رسد هر چه پریشان، بهتر
دل به صحرا زده مولا که غمت سنگین است
دل دریا زده در بند بیابان بهتر
اشک های دل خون دیده مولا کافیست
تا شود خانه ات از کلبه احزان بهتر
شب تشیع تو مولا پسرانش را گفت
هر چه مهمان برسد نیست ز سلمان بهتر
روضه در روضه بریزند اگر اهل بقیع
در هوای قدمت اشک فراوان بهتر
دیدن جن و ملک روی زمین دشوار است
پس بماند حرمت قبله ی پنهان بهتر
***
